Jesteś tutaj: Start / Profesor Władysław Bukietyński

WŁADYSŁAW ZYGMUNT BUKIETYŃSKI (1928-1996)

Profesor zwyczajny, doktor habilitowany. Statystyk i ekonometryk. Długoletni kierownik Katedry Badań Operacyjnych. Organizator i Dziekan Wydziału Zarządzania i Informatyki w latach 1976-1984, a w okresie 1984-1990 Prorektor do Spraw Rozwoju i Współpracy z Zagranicą Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu.

Władysław Bukietyński urodził się 23 lipca 1928 r. w Brześciu nad Bugiem. W 1948 r. wstąpił na I rok studiów w Wyższej Szkole Handlowej we Wrocławiu i rozpoczął studia na Wydziale Finansów. Już w dwa lata później (1950 r.) został zatrudniony w ówczesnej już Wyższej Szkole Ekonomicznej na stanowisku zastępcy asystenta, a później asystenta w Katedrze Statystyki. W 1954 r. złożył egzamin magisterski i awansował na stanowisko adiunkta w Katedrze Statystyki i Metod Rachunku Ekonomicznego. W latach 1956-1964 był adiunktem w Katedrze Matematyki, po czym (na własną prośbę) został zatrudniony na tym samym stanowisku ponownie w Katedrze Statystyki. W tym okresie napisał prace doktorską pt. Niektóre teoretyczne problemy statystycznej analizy popytu, którą obronił w 1963 r. W roku 1976 (5 lipca) uzyskuje stopień doktora habilitowanego nauk ekonomicznych w zakresie ekonometrii. Pełniąc w międzyczasie funkcje Członka Komisji Rektorskiej ds. Współpracy z Uczelniami Zagranicznymi, oraz Członka Rady Naukowej Zakładów Naukowo Badawczych przy AE, uzyskuje w roku 1979 tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1992 r. mianowany został na stanowisko profesora zwyczajnego. W roku 1996 zostaje Dyrektorem Instytutu Cybernetyki Ekonomicznej.

Jego pasja naukowa to szeroko pojęte metody ilościowe wspomagające procesy decyzyjne w gospodarce. Praca w Katedrze Statystyki implikowała jego zainteresowania tą dziedziną wiedzy. Wiele lat nauczał metod statystycznych i rachunku prawdopodobieństwa studentów Wyższej Szkoły Ekonomicznej we Wrocławiu.

Zaproszony jako visiting professor wykładał w 1976 r. na Uniwersytecie w Münster.

Był autorem lub współautorem 10 książek i monografii oraz przeszło 40 artykułów naukowych. Należałoby tu wymienić jego współautorstwo książki pt. Elementy rachunku ekonomicznego (PWE, 1985) czy artykuły poświęcone statystyce, jak choćby O wariancyjnej metodzie wyodrębniania wahań sezonowych w szeregach czasowych (Zeszyty Naukowe WSE, nr VII/1959), Uwagi o generatorach liczb pseudolosowych opartych na ciągach Fibonacciego (współautor), (PN WSE, nr 21/1969), On Some Methods of Forecasting with Weights (Statistical Problems in Case of Limited Informations, Marburg 1981), On comparison of forecasting methods (PN AE nr 272/1984).

Był również autorem haseł do Małej Encyklopedii Statystyki wydanej w 1976 roku przez PWE: analiza wariancyjna, aproksymacja stochastyczna, metoda najmniejszych kwadratów, regresja, linia regresji, metoda regresji ważonej, ekstrapolacja, równania normalne, interpolacja.

Był współautorem projektu reformy gospodarczej opublikowanej w 1981 roku w „Życiu Gospodarczym”. Na zlecenie UNESCO prowadził (jako współautor) badania nt.: “Alternative Combinations of Human Resources Components as Predestines of Economic Growth in Latin America” (1970). Metody statystyczne wykorzystywał również w pracach naukowo-badawczych wykonywanych dla praktyki gospodarczej. Można tu wymienić np. prace wykonane na zlecenie Zjednoczenia Kamieniołomów Drogowych we Wrocławiu nt. „Zastosowanie rachunku korelacyjnego do badania gospodarności kamieniołomów”.

Ogromną wagę przykładał do kształcenia młodych kadr naukowych, promując kilkudziesięciu doktorów z wielu ośrodków naukowych w Polsce. Jego ogromny autorytet naukowy powodował, że nieraz zwracała się do niego Centralna Komisja ds. Stopni i Tytułu Naukowego (dawniej CKK) o ostateczną weryfikację wniosków profesorskich i habilitacyjnych, a z wielu ośrodków akademickich napływały prośby o recenzje zarówno prac doktorskich, jak i habilitacyjnych.